Ich dwóch, ona jedna... z pewnością wielu taki początek zainspiruje do opowieści z dreszczykiem, no może z pieprzykiem. Bądź co bądź z efektownym finałem. Jeśli dodamy do tego tajemnicze słowa nie mieszczące się w słowniku angielskiego ani polskiego, to atmosfera nabierze jeszcze większych rumieńców.
Ale po kolei.
Będąc przy korzeniach warto wspomnieć młodość artystów, w których żyłach muzyka zdaje się płynąć od urodzenia. Muzyczna dynastia Evans'ów od lat traktowała muzykę jako sposób na życie. Już dziadek Sian, uczestniczył w działalności chłopięcych chórów, a także komponował muzykę. Zafascynowana pasją dziadka postanowiła pójść w jego ślady. W krókim czasie zaczęła próby wokalne pod jego okiem.
Przez krótki okres interesowała się muzyką hip-hop, jednakże młodzieńczy entuzjazm i chwilowa moda szybko minęły. Po pięciu latach imprezowania, działalności ekologicznej przerywanej szalonymi przejażdzkami konnymi i włóczeniem się bez celu po górach Sian Evans wyruszyła na podbój świata.
Jak sama wspomina:
"Doświadczyłam w życiu tylu rzeczy, poznałam bliżej setki ludzi, to bardzo pomogło mi w pisaniu tekstów.
Postanowiłam zrobić coś z tym co siedziało we mnie. Wzięłam gitarę, kartkę papieru i samotnie usiadłam na wzgórzu..."
Pierwsze spotkania z drum and bass'em to imprezy z cyklu Roughneck Ting. Działający jako promotor Markee Substance wraz z grupą fascynatów muzyki rave organizował niewielkie imprezy, które z czasem zyskały status niemal kultowych. Podczas gdy Roughneck Ting odnosiły coraz większe sukcesy, Substance Morrison zgłębiał tajniki jungle/breakbeat i hardcore od kilku lat. Krok w kierunku d'n'b był więc tylko kwestią czasu.
Darren "Decoder" Beale parał się w tym czasie pracą gitarzysty w licznych skate punkowych zespołach. Między innymi w uniwersyteckiej grupie Geoff Barrow'a, który to pokazał mu możliwości miksera.
Po krótkim okresie wydawania muzyki hardcore pod pseudonimem Orca, Darren dołączył do Markee'go pomagając przy organizacji Roughneck Ting. Wkrótce stał się ich integralną częścią i wraz z Markee'em rozpoczęli szturm przez kluby Bristolu. Po kilku miesiącach stali się bardzo rozpoznawalnymi postaciami sceny drum'n'bass. Nawiązali mnóstwo branżowych kontaktów, wśród których najmilej wspominają załogę sklepu Breakbeat Culture, w którym zaopatrywali się niemal wszyscy DJ'e grający d'n'b.
Tętniące muzyką serca obydwu producentów wyrywały się na światło dzienne już na początku lat 90'tych. Substance'owe "Downright" i "Homeboys" czy Decoder'a: "Circuit Breaker" wydane w ich własnych labelach: Breakbeat Culture i Tech Itch, w jasny sposób wyrażały ich duszę i pragnienia.
Nie tracąc czasu, rozpoczęli prace nad nowymi produkcjami utrzymanymi w klimacie hip-hop/soul. Jednakże ich debiutancki singiel "Hide U" z soulem miał mało wspólnego. Nowoczesne drum'n'bass'owe brzmienie plus wokal Sian to strzał w 10. Kawałek z miejsca został okrzyknięty hitem co znalazło swoje odzwierciedlenie w wynikach sprzedaży, propozycjach jakie otrzymała grupa i nagrodach, z których najbardziej znaczącą była ta za najlepszy singiel na UK Drum & Bass Awards. Trio było również nominowane jako najlepszy debiut jednak konkurencja okazała się zbyt silna. Moksha Records, która wydała singiel nie nadążała z produkcją kolejnych czarnych placków, co oczywiście oznaczało dobre przyjęcie numeru w środowisku dj'skim. Zaryzykować można stwierdzenie, że każdy parający się drum'n'bass'em czy breakbeatem miał ten numer w case'ie.
Późniejsze produkcje jak "(Slip Slide) Suicide" czy "Catch" okazały się na tyle uniwersalne iż sięgneli po nie artyści nie mający z drum'n'bass'em nic wspólnego. Trance'owy guru John Digweed jak i inni uznani artyści umieszczali ich produkcje w swoich setach i prowadzonych przez siebie audycjach radiowych, co stanowi potwierdzenie ich klasy i uznania dla ich twórczości.
Sian Evans - wokalistka grupy, charyzmatyczna i kusząca, dużą wagę przywiązuje do tekstów. Jeśli w odniesieniu do muzyki elektronicznej często wysuwa się zarzut iż tekst jest tylko dodatkiem do pulsującej linii basów i perkusji o tyle Kosheen zadaje kłam temu stwierdzeniu. Emanujące zmysłowością, pomysłowością, czasem intrygujące, pozostawiające wrażenie smutku i tęsknoty za tym, co bezpowrotnie mija. Wydany w lutym 2001 roku nakładem wydawnictwa Kinetic Records album "Resist", zawierający wspomniany już hit "Hide U" sprzedał się w zawrotnej liczbie 200 tys. egzemplarzy co pozwoliło mu zaistnieć w notowaniu bestsellerów największych sieci dystrubuujących muzykę.
Wydany w 2 lata później na rynku brytyjskim album, zawierał dodatkowo wideo do Hide U i dwa dodatkowe numery. Po długim czasie spędzonym w studio Anglicy postanowili skorzystać z okazji do poznania opnii o ich twórczości u źródeł. Serie koncertów w całej Europie ze szczególnym uwzględnieniem ich rodzimej publiczności jeszcze bardziej rozsławiły trio.
Rok 2003 przyniósł kolejny album - drugi w dorobku artystów. Półki sklepowe ugięły się pod ciężarem gatunkowym 5 sierpnia i mimo iż ten LP jest bardziej stonowany i osobisty zarazem, wyspiarze po raz kolejny odnieśli sukces. Jedenaście kawałków, wśród których na szczególną uwagę zasługują: All in My Head, Avalanche i Wasting My Time, zapewniło wręcz euforyczna reakcję fanów i podobne choć nieco mniej ekspresyjne zdanie krytyków.
Naturalną konsekwencją i tym razem były liczne koncerty, jeszcze bardziej wyczekiwane i podsycane remiksami ich produkcji tworzone przez tak znamienite postaci branży muzycznej jak: Sasha, Tiesto, Faithless etc.
Muzyczne podróże tria nie ominęły Polski. W przęciągu kilku lat mogliśmy usłyszeć ich kilkukrotnie. Anglicy często supportowali innych artystów m.in Faithless w Stodole, ale i występowali solo: w chorzowskiej Piramidzie i w Sopocie czy też podczas Creamfields w 2006 roku.
Starannie dobrany image stylizowany na post punk'ową awangardę to kolejny instrument oddziaływujący na publiczność. Wyrażający bunt i nonkonformizm artystów może być sposobem na życie.
Grupie często towarzyszą instrumentaliści specjalizujący się w grze na skrzypcach, kontrabasie a nawet fortepianie.
O ile studyjne kompozycje wyspiarskiego tria pozwalają zagłębić się w mrocznym, hipnotycznym świecie refleksjynych dźwięków to ujście dla skumulowanej energii drzemiącej w ciałach jego członków dają im występy przed żywą publicznścią.
Żywiołowe songi nabierające za sprawą pompatycznego głosu wokalistki, niesamowietgo tonu, który w połączeniu z energetycznym bitem serwowanym przez męską część grupy potrafi wprawić w osłupienie niejednego.
Ich live acty usłyszeć i co ważne zobaczyć, bo wizualny aspekt ich występu nie należy do zaniedbanych, można na najbardziej prestiżowych festiwalach i imprezach plenerowych na całym globie. Creamfields, Godskitchen Global Gathering, Homelands to wybrane z nich.
W marcu 2007 trio zapowiedziało premierę trzeciego studyjnego albumu - "Damage"..
